Les 8 - Guus Meeuwis versus Queen

Het was aanvankelijk niet mijn dag, moe en bij inzingen thuis wou het niet helemaal. Ik kan het niet, waar ben ik mee bezig? Maar toch wil ik naar de les, ik weet dat het me energie geeft en het leuk is. Maar soms dus wel met lood in mijn schoenen. Angst? Nee wel spanning maar vooral onzekerheid. Ze wil mij zo hoog laten zingen en blijkbaar kan ik dat. En daar waar ik onzeker ben gaat ze telkens een stapje verder.

Toch is het een heerlijke meid, ze helpt wel en geeft gewoon directe aanwijzingen. Helemaal als je hoog zit, hoog in je kopstem moet je af en toe hard aanzetten om de toon te starten. Dus oefening aangepast en hoge tonen lekker aangezet. Ik eindigde op "bijna" mijn maximale hoogte. Ik denk dat ik nog hoger kan, maar mag nog even rustig aan doen want kopstem moet je wel met respect gebruiken.

We hebben even kort nog wat gepraat en ze vroeg hoe het oefen was gegaan. Ik moest opbiechten dat ik nummer van Guus heb gedaan, en die wou ze wel eens horen. Dus ik het hele nummer, voor het eerst in zij geheel, voor een ander gezongen. Leuk, maar ging niet helemaal super. De hoge noot haal ik wel, maar kort hem af. Even oefenen en ja hoor, kan het wel .....

Nu is het even vakantie en ze wil proberen voor mij met haar gitaar voor mij Somebody To love opnemen in mijn toonsoort. Dan kan ik die thuis ook gewoon oefenen.  En of ik nog 5 nummers wil uitzoeken van Queen die ik zou willen doen zodat zij er één voor mij uit kan pikken. En daar ging mijn onzekerheid onderuit. Waarom? Die stem ligt mij toch niet? Maar die vragen heb ik niet hoeven vragen. Zij vind mijn stem uitdagend genoeg om juist met een grootheid als Freddie door te gaan.

DE LAT LIGT HOOG!!!

Les 7 - Hoog, hoger en net niet hoogst…

Butet Tampa, ja ze heeft een naam en die weet ik nu ook. Een op alle vlakken mooie meid waar ik het goed mee kan vinden. Maar ze had er gelijk alweer lol in met warm zingen. Ze weet dat ik nog onzeker ben als het op mijn kopstem neer komt. Maar ja die werd natuurlijk wel weer aangesproken. Daarna weer een andere oefening, had de do-re-do oefening van vorige keer uit mijn hoofd geleerd, werd het nu heel wat anders. Eerst gewoon elke noot aanzetten in de toonladder en daarna glijdend van laag naar hoog. Daar zit een gemenigheidje in wat op een gegeven moment moet je glijdend naar je kopstem en meestal heb je daar een hikje in zitten, veel mensen zelfs een gat die ze niet kunnen overbruggen. Toen dat de eerste keer gebeurde vroeg ze wel of ik wat voelde. Ja, dat had ik wel maar blijkbaar ging het redelijk soepel. We zijn weer even wat noten naar beneden gegaan om opnieuw de oefening te doen tot ik weer volledig in mijn kopstem zat. Nu ik wat vaker over die drempel ging merkte ik wel dat het eigenlijk wel héél soepel gaat.

Terug naar het nummer, maar deze keer zette ze gelijk een toonsoort hoger in. Eerst couplet, tweede couplet en … Ja hoor, ik haalde zowaar uit. Dat was de bedoeling niet. “Oh, nu gaan we wel verder” dus volgende stuk, maar daar hadden we beide even moeite, dus ging ze door naar het laatste couplet en daar zit een enorme uithaal in de kopstem achter. Niet dus hè.. Het begint met de laatste noot tegen mijn kopstem en dan er volop in. Ze deed paar keer voor en ik probeerde het na te doen, jeetje wat lastig. Tot ik mij even omdraaide en het gewoon deed. Ja, dat moest het zijn, maar daarna weer moeite ermee.

Huiswerk voor deze week is voornamelijk twee noten achter elkaar zingen. “Find Me” waarbij de “Me” eindigt in een hoge B en dan na een pauze de E-bis in mijn kopstem. Verder wil ik de tekst kunnen dromen, dan hoef ik me daar niet meer op te concentreren.

Les 6 - Somebody To Love

Ik was best wel weer gespannen voor de les. Hopelijk is ze vergeten van mijn kopstem en ga ik uit de tekst komen. Ik heb redelijk wat geoefend om de tekst van “I’m Yours” in ieder geval te kunnen zingen. Maar ik had nog steeds het gevoel te struikelen over de woorden.

Eerst maar weer warm zingen en ja hoor, hoger en hoger. Ze zag mij al kijken en begon te lachen, maar ging door. En nog eentje hoger… Nu het rijtje nog een keer maar dan wat vloeiendere overgangen en ja hoor, weer door tot en met F5 (hoog). Na een korte uitleg nog een keer maar nu met, en ik noem het maar even, gapende stem. Deze techniek had ik al gezien en geoefend, maar hierbij hou je je strottenhoofd iets naar achter waardoor je een grote klankkast krijgt en dat klinkt heel anders. Truck en moeilijkheid is wel om je strottenhoofd ontspannen te houden en dat ging even in mijn kopstem bereik wat lastiger. Maar dat vond ze eigenlijk niet helemaal vreemd. Gewoon oefenen en vooral ook voelen.

Toen het op het zingen aankwam vroeg ze of ik geoefend had en ik moest bekennen dat ik dat wel gedaan heb maar nog steeds gevoel dat het best lastig is. En heel eerlijk, er is een nummer wat ik veel liever wil zingen maar denk nog niet aan toe te zijn. Ze ging er wel voor, ergers nog, ze vond het een uitdaging. “Maar dan nog zonder uithalen!” en daar kon ze wel mee leven.

Queen, Somebody To Love, ze kent het nummer goed maar moet wel even weer zoeken naar de akkoorden en melodie. Mijn ervaring is dat ze dat snel doorhebben en terwijl zij weer inspeelde zong ik rustig mee.  In eerste instantie ging het redelijk, maar nog wel wat onzeker en zacht. Al snel kreeg ik wat tips en aanwijzingen. Bij de vierde poging gebeurde er wat komisch. Ik hoorde de meid in de kamer naast mij zingen en daar “moest” ik even overheen. Met dat beetje meer volume is mijn stem lekkerder. Door naar tweede couplet en die eindigt met een hoge noot, maar nog geen echte uithaal. Ik deed vanuit mijzelf mijn strottenhoofd wat naar achter en daar was ie. Ze was erg tevreden en eerlijk gezegd, ik ook..

De tijd was bijna om, toch wou ze nog één keer tot en met twee couplet doen, maar nu een toontje hoger. Ik kijk haar vragend en verbaasd aan. “Wil je me door het plafond hebben”. Het nummer is namelijk al hoog en ondanks ik nog maar één keer kopstem raak, ik zit er wel vaak in de buurt.  Tot mijn verbazing maakte het mij niet veel uit, het ging net zo makkelijk als daarvoor en dat inclusief de laatste hoge noot. Maar nu wel met wat meer volume.

Deze keer, toen ik na de les de deur opendeed en de kamer uit liep, keek ik de mensen aan die daar zaten te wachten met de hoop dat ze mij gehoord hebben. (En dat hebben ze, want ik hoor anderen ook) Maar de vorige keren had ik meer de hoop dat ze het niet zouden horen. Ik weet niet welk stofje het is, maar ik voel me dan enorm goed, sterk, uitgelaten en vooral trots.

Switch

Het zat me toch niet lekker. Zal ik eerst Loes nog een kans geven of vraag ik gelijk of ik naar die andere kan. En helaas zeg ik nog even die andere want haar naam is nog wat lastig voor me. Alles voor de muziekschool wordt vanuit de gitaarwinkel aan de overkant geregeld, dus daar vandaag in de pauze maar even langs gelopen. Daar was het zowaar even druk met personeel en de jongen die ik elke donderdagavond gitaarles geeft stond achter de balie. Ik vertelde dat mijn les van gisteren mij erg goed is bevallen en dat ik graag zou wisselen als dat mogelijk is. Geen probleem, hij snapte het helemaal want vooral met zang kan het persoonlijk zijn. Maar dan wel op woensdag. Ik maakte hem duidelijk dat ik daarvan op de hoogte was en dat geen enkel probleem voor mij is. “Dennis was het toch?”. Jeetje, ik schijn nogal bekend te zijn. Ook nog de vraag of het geen probleem was dat ik dit jaar twee keer wat later les zou hebben, maar dat maakt mij echt allemaal niets uit. Als ik maar les van haar kan krijgen.

Les 5 - Verassing

Beetje nat van de regen kwam ik binnen en nam een plekje in de wachtkamer. Er zat een man die er tijd geleden ook zat, maar natuurlijk niet vreemd want anderen hebben natuurlijk ook op dezelfde tijden les. Uit het lokaal waar ik vorige week les had klonken vandaag hele andere geluiden, keyboard en ze waren wat meer aan het praten. Vreemd, maar misschien geeft ze ook nog andere les.

Na een paar minuten ging de deur voor mij open en stond er een hele andere meid dan ik had verwacht. “Ben jij Dennis?”. Ik dus naar binnen en het bleek dat Loes ziek was en zij inviel voor haar. Weer opnieuw beginnen dus. “Hoe zing jij normaal in?”. Met Coco deed ik altijd toonladders want dat liedje van Loes vind ik maar lastig en achteraf gezien ook niet handig. Dus voorzichtig aan toonladders aan het doen, maar ze bleef maar hoger gaan tot punt dat ik wel kopstem moest gaan gebruiken. Dat ging goed alleen schrok ik beetje van mijzelf, dat ik dus redelijk vloeiend overging van normaal naar kop. Ze wou het nog een keer proberen maar ik ging gelijk octaaf lager zitten. Om me daarbij te helpen zijn we maar octaaf lager begonnen om zo weer omhoog te gaan. En dat is best spannend voor me. Eerste noot met kopstem en weer terug, tweede met kopstem en weer terug, derde met kopstem. Het ging me makkelijker af dan ik had verwacht, maar hier stopt het wel of toch niet? Nou nee dus, we gingen nog hoger en hoger tot een hele octaaf in mijn kopstem. Aangenaam verrast gingen we door.

Eerst even kijken wat we zouden gaan doen en ik noemde dus een nummer, Jason Mraz, I’m Yours. Ze pakte een gitaar en begon te spelen en toen ik begon te zingen was het mis. Nee, dat is veel te laag voor je. Dus ging zij, en ik geloof dat het er twee waren, toonsleutels naar boven. Maar jeetje die tekst is echt lastig. Ze gaf me al snel een standaard om mijn tekst op te zetten en poging twee. Het is echt een lastig nummer, veel lastiger dan ik had verwacht. Maar stukje bij beetje ging het wel wat beter. Ze geeft ook gewoon echt commentaar daar waar het nodig is en met wat tips merk je dat het makkelijker gaat.

Afscheid genomen, maar ik gaf duidelijk aan dat de les me wel bevallen was en misschien wel beter dan met Loes. Zij gaf aan normaal alleen op woensdag les te geven, maar dat maakt mij niet uit. Ik wil leren en me daar ook goed bij voelen. Dus ik denk ik dat morgen overdag maar even naar de winkel loop en overleggen of het mogelijk is te wisselen.

Les 4 - Klop op de deur van de hemel

Met een gepaste spanning ging ik vandaag weer naar les. Spannend want ik krijg een nieuwe docent. Het voelt als weer van voor af aan beginnen.



Na een paar minuten wachten ging een andere deur dan ik gewend was open. Op het rooster had ik haar naam al zien staan. Loes, dus dat het een vrouw was, was mij reeds duidelijk. Een jonge vlotte meid die beetje op mijn nichtje lijkt deed open. Ook zij was wat gespannen want is alleen maar gewend lessen aan kinderen te geven en zo was de eerste oefening om fysiek los te komen ook wat aan de kinderlijke kant. Ik heb maar duidelijk gemaakt dat ze mij mag zien als een groot kind.



Inzingen vind ze maar saai dus heeft ze een speciaal liedje met do en da klanken. Deze was wel even lastig voor me omdat ik haar muziekblad nauwelijks kon lezen. Toch wel een wat ouder kind. Maar paar keer geprobeerd en ze zou hem naar mij sturen zodat ik thuis even kan oefenen.



Daarna probeerde ze “Thank you for being a friend” te spelen. Ze vindt het een leuk nummer maar kent het nog niet goed genoeg. Dus na wat pogingen ging ze over naar “Knockin' On Heaven’s Door” van Bob Dylan. Dat ging niet echt lekker want ik heb niet veel met dat nummer wat dan ook duidelijk te horen was.



Ze vond het wel leuk dat ze nu ook eens oudere en top 40 muziek mag doen en zo kwam ze zelf met het voorstel om Stevie Wonder’s “Isn't She Lovely” the gaan doen volgende week. Maar op de vraag “Wie is jouw meest favoriete artiest momenteel” raakte ze wel geïnspireerd. “Oh, wat dacht je van I’m Yours van Jason Mraz”. Oeps, ik vind het super spannend om een nummer van een top artiest na te zingen.



Op naar volgende week, hopelijk lukt het me deze week wel wat meer te oefenen.

Les 3 - Hoge noot.....

Na twee lessen niet gehad te hebben was ik na drie weken toch wel weer beetje gespannen. Natuurlijk tussendoor wel thuis wat gezongen, maar dan laat ik me toch minder gaan. Het was maar vijf minuten wachten maar ik was blij dat er twee ouders met een kind aan het kaarten waren in de "wachtkamer".
En daar ging de deur open en begon Coco te vertellen dat ze helaas gaat stoppen met les geven. Het is haar te veel om naast haar studie nog les te geven, maar ze blijft wel als invaller werken voor de muziekschool. Natuurlijk gaat de studie voor, maar vind het wel jammer want naast dat het een leuke meid is, heeft ze mijn vertrouwen.
De les begon weer normaal met opwarmen van de stem. Eerst de gewone toonladers naar boven, maar daarna begon ze opnieuw maar toen een octaaf omlaag. Ze was redelijk onder de indruk al ging één noot even minder zuiver maar op de terugweg corrigeerde ik die en ging deze alsnog goed.
"Waar waren we gebleven, we hadden een nieuw nummer toch?". NA verteld te hebben dat we bezig waren met Geef Mij Je Angst van Guus Meeuwis ging is eerst even spelen op haar keyboard. Voor mij ook fijn om even de toon te vinden. En daar ging ik weer, eerste keer even wat roestig nog en kreeg ik commentaar op mijn uitspraak. Toen kwam de concentratie en het gevoel weer terug en ging ik weer los, maar ja..... Die ene noot. Van nature en wat Guus ook doet wil je omhoog, maar dat haal ik niet. Kan ook op zelfde toon blijven hangen, maar is wel lastig, of naar beneden wat weer onnatuurlijk klinkt. En ja hoor, daar kwam die toon weer aan.

"Zolang ik je niet, ..........."

Het woord kwam er gewoon helemaal niet uit. Tweede poging en proberen vlak te blijven, maar ook dat ging niet helemaal lukken. Waarop ze mij vroeg gewoon even los te laten en gewoon proberen die hoge noot proberen te halen. En jeetje, mijn eerste applausje. Ik haalde hem nu wel, niet overtuigend nog, maar wel goed. De opdracht was om hem wat langer vol te houden, en verdomd dat lukte in de poging daarna.

Toen even zonder muziek die ene zin oefenen, ja makkelijk, maar wat zij niet door had is dat ik een octaaf lager zat. Dus toch maar weer wat eerder beginnen en dan toch wat lastiger maar het ging wel.

Daarna wat meer dynamiek proberen te krijgen in het nummer. Wat zachter zingen en opbouwen naar meer formule. Dat was echt leuk en begon wat "echter" te voelen. Om de les af te sluiten hebben we het eerste stuk even aan één stuk gedaan, van zacht naar meer formule met een langere hoge noot en uithaal(tje). Bij het laatste stuk heeft ze gekeken naar mijn houding, ademhaling en keel en daar was ze duidelijk in. Dat zit allemaal goed, ik zet blijkbaar geen extra kracht op mijn strottenhoofd en doe het met mijn ademhaling wat een goed teken is. En dat ook bij de hoge noot.


Met veel genot nog even naar het rest van het nummer gekeken en beide tot de conclusie gekomen dat ik het moeilijkste stuk al onder de knie begin te krijgen. De rest is dus aan mijzelf.


Nu afwachten wat er volgende week gaat gebeuren. Ze zoeken een nieuwe leraar dus beetje opnieuw beginnen voor mijn gevoel. Maar ik heb nog alle tijd.

Tweede keer afgezegd.

Helaas kreeg ik vanmiddag weer een telefoontje waar ik niet op zat te wachten. Nummer herkenning verraad natuurlijk al wie er belt en waarom mag ook duidelijk zijn. En ja hoor, mijn gevoel had het bij het goede eind.

De muziekschool belde om te melden dat Coco zich de komende weken meer wil inzetten op haar studie. Studie is belangrijk, maar ik ben een betalende klant en je kunt niet zomaar afbellen op de dag zelf. Maar ja, omdat ze volgende week ook niet kan, gaat hij wel op zoek naar een vervanger. Leuk en oeps.... Ook wel heel spannend want dan moet je opnieuw het vertrouwen zien te vinden. Maar aan de andere kant leer je misschien ook weer andere dingen, andere aanpak.

Les 2 - Zet weg nu die angst, ik wist het al, dit is m'n dag vandaag

Er was een les uitgevallen, maar ik heb ondertussen thuis wel wat geoefend, helemaal nadat ik een opnamen had gemaakt van mijzelf. Die heb ik keer en keer moet terug luisteren, want je eigen geluid is héél anders dan je denkt. Maar het was niet vals, alleen anders...... En na paar keer luisteren begin je het t accepteren.

Maar oké, les 2 (of 3 na de proefles) ging heel anders dan verwacht. Ik weet niet waarom, maar ik zag het even niet zitten, toch weer wat spanning, maar ook héél veel zin om weer te gaan. Er had een jongen voor mij les. Leuk om te horen hoe dat gaat en even hoopte ik dat het de jongen was die ik eerder had leren kennen. Nu hangt er een rooster en nee, hij was het niet. Wel jammer want ik hoop hem nog wel eens te mogen horen.

"Zullen we vandaag een ander nummer proberen?" Dat was nog voor het inzingen en overviel me een beetje. Iets wat (veel) terughoudend wist ik wel een nummer te noemen die ik graag zou willen zingen, maar véél te moeilijk voor mij. Guus Meeuwis, Geef mij nu je angst. Het is een nummer wat voor mij veel betekend en ik kan mij vinden in de tekst. Zij zocht even de akkoorden en tekst en toen was het eerst even inzingen. Ademhaling slaan we al over, en inzingen was wel weer even wennen. Ze komt telkens met nieuwe, lastigere oefeningen of meer klanken.

"Doe je hem alleen?" en ik keek haar aan met een angstige blik waarop zij de eerste noten begon te spelen op haar keyboard.
- "Je zegt ik ben vrij maar jij bedoelt ik ben zo eenzaam", en daarna liet ze me gaan. Jeetje, want op de toonsoort die ik het zong, zitten er voor mij een paar lastige noten in die ik liever een toontje lager zou zingen. Maar het lukte en Coco keek me ook verbaasd aan.
"Dit gaan we nog een keer doen en geef vooral bij dat laatste woord energie."
Ik geloof dat ik voor het eerst echt mijn alles gaf, alle schaamte aan de kant en met alle emotie en gevoel kwam het er uit. Net tegen mijn kopstem aan en met alle adem die ik had. Ik wist zelf niet wat mij overkwam.

We zijn verder gegaan en er zitten nog wel wat lastige stukken in het nummer maar allemaal binnen mijn bereik. We gaan nog even door met dit nummer want het is wat uitdagender dan wat ik wil gaan zingen.

Pfff, vol energie, dat weer wel. En dan valt het koud op je dak dat je stand-by hebt en je telefoon gaat. Snel naar huis en dan mag je nog werken. Ach, die uurtjes kan ik wel weer gebruiken.

Zo even nagenieten van vandaag. "Dennis zingt?, kan het zelf nog niet geloven."

Les 1 - En nu op jezelf.

Je zou het les twee kunnen noemen, maar voor mij was dit de eerste "echte" les. Ik was stuk minder gespannen en had de week wel wat geoefend. Wat toonladders en nog een paar keer mijn nummer gezongen.
De les begon weer met ademhaling, nu korte pufjes en daarna een rustige maar zo lang mogelijke. Ik weet dat mijn longen kracht hebben maar niet echt veel inhoud, toch ging het me niet héél slecht af deze keer.
Ook de toonladders werden net even iets anders, nu met volle klanken. La naar boven en Lo naar beneden. Oké, ook dat bleek weer geen probleem dus weer naar mijn nummer.
"Durf je nu alleen te zingen?" was de vraag.
"Eeuuhh, nog niet helemaal...... " was mijn bescheiden antwoord.
We zijn samen begonnen en zo nu en dan liet ze me even alleen zingen om daarna weer bij te springen. Na nog wat aanwijzingen over het aanzetten van mijn woorden hebben we dat nog een paar keer gedaan totdat ik uiteindelijk helemaal alleen zong. Dat was werkelijk een enorme overwinning voor me. Ik zing tegen iemand met alleen een piano als begeleiding en ze rent nog geen eens weg. Je wil niet weten hoe ik mij voelde. Het ging me niet om het kunnen zingen maar het durven, want dat lijkt me toch de eerste les. Als je niet durft te zingen zal je nooit kunnen zingen.
En weer kreeg ik tussen door complimentjes. "Dennis, maak je niet druk over toon en ritme, dat zit helemaal goed!" Met andere woorden, het wordt tijd om te gaan concentreren op uitspraak en klank.
De les eindige ook met een opmerking:
"Je moet gewoon nog even wennen aan je eigen geluid".

Maar ik ging weer met een enorm sterk gevoel weg. Ik heb op mijzelf gezongen, bleef in de toon en had een goede timing. Wat wil je nog meer? Nou nog veel meer, maar het was dan ook pas les 1 of moet ik toch 2 zeggen?

Tandarts

Vandaag naar de tandarts en dat heeft alles met het zingen te maken. Het is namelijk drie jaar geleden dat mijn “nieuwe” tandarts mijn facings heeft gegeven op mijn voortanden zodat deze weer wat meer stralen en netjes er uit zien. Dat verbergen van mijn voortanden heb ik jaren in geoefend en is ook nog niet afgeleerd, maar de eerst volgende vakantie naar Engeland werd er een foto gemaakt waar ik zowaar met open mond op lach.

Nu nog steeds trots op mijn voortanden maakte ik de opmerking tegen de tandarts dat ik zo blij ben met die tanden dat ik nu ook ga leren mijn mond open te doen. Hij vroeg zich natuurlijk af van het hoe en wat en ik vertelde hem over de zanglessen. En omdat ik ook al even niet rook opperde hij het idee om mijn ondertanden ook wat op te knappen zodat ik nog verder mijn mond open kan doen zonder me te hoeven schamen. Helemaal top natuurlijk en vol trots stapte ik dan ook weer op de fiets naar het werk.

Proefles

Omdat ik door omstandigheden de eerste proefles 3 weken geleden heb moet annuleren was het me niet helemaal duidelijk welke tijd ik vandaag de les zou hebben. Maar super gespannen stond ik om 17:45 voor de deur. Er werd niet opgedaan toen er nog een jongen aan kwam lopen. Al snel raakte we aan de praat en hij ging voor zijn derde zangles. Hij gaaf me uitleg dat de eerste les wat ademhaling oefeningen en toonladders was dus hoefde met niet druk te maken. Ik vertelde verhaal waarom ik dit deed en toen wou hij het nummer eens horen. Hij is een stuk jonger en kende het helemaal niet. Maar paar minuten later reageerde hij dat het best wel een pakkend nummer is.
Toen om 18:00 de deur openging werd hij gelijk maar een lokaal in genomen en daar stond ik dan. Er hing echter een rooster waarop stond dat ik les heb vanaf 18:30. Toen de deur nog even open ging ben ik maar gaan vragen en inderdaad, ik was te vroeg. De kroeg zit om de hoek, dus daar maar naartoe gelopen om één biertje te doen en dan weer terug.
Om precies 18:30 ging de deur van het, met vloerbedekking beklede, kamertje weer open. Mijn voorganger kwam er stralend lachend uit en wenste mij veel plezier. Coco, mijn lerares, stelde zich even kort voor en terwijl ik op de bank wou gaan zitten werd ik gesommeerd naast haar te komen staan. Ik heb heel kort verhaal gedaan en toen was het inderdaad ademhaling.
De middenrif-, of ook wel buikademhaling is mij niet vreemd. Ooit bij een slaaponderzoek is naar boven gekomen dat ik deze "goede" ademhaling van nature al doe. Dus na paar pufjes en lang puf was het haar duidelijk dat deze wel goed zat. Dus gaat ze achter haar keyboard staan en neuriede zij een toonladder die ik na mocht doen. Ook dat ging goed en na een paar meer toonladders was het haar duidelijk dat ik wel muzikaal ben aangelegd. Heb er toen maar verklapt dat ik in mijn jeugd 9 jaar accordeon gespeeld heb.
Maar toen kwam er een nog onverwachte vraag. Durf ik het nummer al te zingen? Nou nee, en zeker niet alleen. Dat was niet erg, gaan we het lekker samen doen. Die meid heeft een leuke stem en heerlijk om daarmee te zingen en hoe langer hoe meer voelde ik mij opleven. Ik kreeg zelfs al mee dat er twee loopjes zijn, een naar boven en een naar beneden bij het einde van een zin. Dus daar zijn we op gaan oefenen.
Einde van de les, toen ik vroeg of ze verder met mij kan, kreeg ik het volgende mee:

"Je het maat en toon gevoel en een aangenaam stemgeluid,
heb veel slechter gehoord hier dus ik wil graag met je door."

Het moeilijkste bleek pas na de les te komen. Ik voelde me zo uitgelaten, vol met energie, dat ik het wou gillen over de daken. En ik maakte dan ook de fout om nog even de kroeg in te gaan. Alleen Peter en Miranda weten ervan want met Peter bespreek ik wel meer dingen die wat gevoelig liggen voor mij. Zij willen mij dan ook graag helpen deze droom te verwezenlijken en zijn mijn mentale steun op dit moment. Maar de eerste die ik tegen kwam was Rik en die mag nu al helemaal niets weten. Dat was even super lastig, want ik had het gevoel dat ik straalde. Maar hij wou al op tijd weg toen Peter en Miranda binnen kwamen en hij toch nog wel even bleef. Ik kon ze stiekem wel laten doorschemeren dat het een succes was, maar dat hadden ze al aan mij gezien. 

630 dagen niet gerookt

Verkouden? Jeetje, in eens realiseer je je dat je lange tijd niet verkouden bent geweest en dat terwijl je normaal twee tot drie keer per jaar verkouden bent en regelmatig bijholte ontstekingen had. Maar sinds ik gestopt ben met roken, 630 dagen geleden, voor het eerst weer een loop neus. Wat zijn die vervelend.

Twee dagen later werd de verkoudheid te veel en kreeg er keelpijn bij en voelde me ronduit belabberd en ben ziek thuis gebleven. Na twee dagen wat vervelend geweest te zijn met wat verhoging en de bekende pijntjes ging dag 3 al weer redelijk. Ik heb mijn bad gevuld met water, laptop mee en lekker wat ontspannen en genieten van de warmte. En zo vielen mijn ogen dicht.....

Of ik het droomde of gewoon aan het denken was weet ik niet, maar plots zit ik rechtop in bad. Dennis je rookt al bijna twee jaar niet meer en welke belofte had jij jezelf, 30 jaar geleden, gedaan?

“ZODRA JIJ STOPT MET ROKEN GAAN WIJ ZINGEN!”

Dat deze belofte was in eerste instantie richting Margriet die ik al jaren niet meer zie, maar ik denk meer ook een belofte aan mijzelf. Al die jaren heeft deze namelijk in mijn achterhoofd gezeten. En terwijl ik verder denk bedacht ik me ook dat ik volgend jaar 50 wordt en een groep vrienden mee neem naar Berlijn waar ik iets heel bijzonders aan ze wil geven. Wat als ik nu ga zingen voor Rik en mijn vrienden. Ik noem Rik even apart vanwege een blog hiervoor. Mijn fantasie sloeg even op hol, heerlijk, maar dan moet je wel durven en kunnen zingen.

Zal ik het doen?
Durf ik het aan?
Kan ik het wel?

Een van de wijsheden die ik van een boek, de Alchemist, heb geleerd is dat spijt hebben dat je iets niet geprobeerd hebt vaak pijnlijker is dan weten dat je het geprobeerd hebt maar het niet lukt. Jonger wordt ik er ook niet op en eigenlijk heb ik geen excuus het niet te proberen. Erger nog, het zou mij nog wel eens kunnen helpen in mijn leven.

Nog steeds in bad ben ik online gaan kijken voor zangles bij mij in de buurt en die was al snel gevonden en nog voor ik kon gaan twijfelen heb ik ze een e-mail gestuurd met mijn verhaal(tje).