Helaas is de verkoudheid nog niet over en is dit duidelijk
te horen in mijn stem. Zingen gaat wel, zonder pijn en of forceren, maar ik
moest voorzichtig doen. Dus het inzingen even aangepast en ze had wel weer wat
oefeningen op de plank liggen. Eén daarvan klonk echt voor geen meter, maar dat
was ook de bedoeling. Dus dat was weer even lachen.
En weer verder met mijn nummer, maar omdat mijn stem dus nog
wat verrot was, deze keer in de originele toon soort. Ik had de tekst redelijk
uit mijn hoofd geleerd, dus ondanks dat ik de tekst wel klaar had staan, stond
de muziekstandaard aan mijn zijkant. Dat bleek toch wel een tegenvaller. Ik
denk dat ik meer gespannen ben en tijdens de les ook drukker met het geheel, ik
de tekst gewoon vergat.
In het nummer zit wel één langere noot, “I don’t wanne stop
at all” waar bij de “all” dus langer is. Die ging tot mijn verbazing redelijk
goed en daar was ik wel trots op. Ik kreeg nog wel een tip mee om de klank, dus
vorm van mijn mond, te veranderen om hem nog voller te kunnen laten klinken.
Daarna hadden we het nog even over het optreden van de
muziekschool op 9 februari waar we samen heen zouden gaan. Ze vond het wel een
idee dat ik dan mijn nummer ging doen. Nou daar ben ik nog echt niet klaar
voor. “Oké, is wel heel kort inderdaad. Maar de keer daarna moet het kunnen”…
Nou ik weet dat nog niet zeker, maar was wel een ego booster.
En alsof dat nog niet genoeg was maakte ze nog een opmerking
bij het gedag zeggen. “Het valt met op dat je vandaag minder gespannen was”. En
als ik eerlijk ben is dat eigenlijk mijn grootste valkuil. Dus goed nieuws en
reden om volgende week nog ontspannener naar de les te gaan.