Tweede keer afgezegd.

Helaas kreeg ik vanmiddag weer een telefoontje waar ik niet op zat te wachten. Nummer herkenning verraad natuurlijk al wie er belt en waarom mag ook duidelijk zijn. En ja hoor, mijn gevoel had het bij het goede eind.

De muziekschool belde om te melden dat Coco zich de komende weken meer wil inzetten op haar studie. Studie is belangrijk, maar ik ben een betalende klant en je kunt niet zomaar afbellen op de dag zelf. Maar ja, omdat ze volgende week ook niet kan, gaat hij wel op zoek naar een vervanger. Leuk en oeps.... Ook wel heel spannend want dan moet je opnieuw het vertrouwen zien te vinden. Maar aan de andere kant leer je misschien ook weer andere dingen, andere aanpak.

Les 2 - Zet weg nu die angst, ik wist het al, dit is m'n dag vandaag

Er was een les uitgevallen, maar ik heb ondertussen thuis wel wat geoefend, helemaal nadat ik een opnamen had gemaakt van mijzelf. Die heb ik keer en keer moet terug luisteren, want je eigen geluid is héél anders dan je denkt. Maar het was niet vals, alleen anders...... En na paar keer luisteren begin je het t accepteren.

Maar oké, les 2 (of 3 na de proefles) ging heel anders dan verwacht. Ik weet niet waarom, maar ik zag het even niet zitten, toch weer wat spanning, maar ook héél veel zin om weer te gaan. Er had een jongen voor mij les. Leuk om te horen hoe dat gaat en even hoopte ik dat het de jongen was die ik eerder had leren kennen. Nu hangt er een rooster en nee, hij was het niet. Wel jammer want ik hoop hem nog wel eens te mogen horen.

"Zullen we vandaag een ander nummer proberen?" Dat was nog voor het inzingen en overviel me een beetje. Iets wat (veel) terughoudend wist ik wel een nummer te noemen die ik graag zou willen zingen, maar véél te moeilijk voor mij. Guus Meeuwis, Geef mij nu je angst. Het is een nummer wat voor mij veel betekend en ik kan mij vinden in de tekst. Zij zocht even de akkoorden en tekst en toen was het eerst even inzingen. Ademhaling slaan we al over, en inzingen was wel weer even wennen. Ze komt telkens met nieuwe, lastigere oefeningen of meer klanken.

"Doe je hem alleen?" en ik keek haar aan met een angstige blik waarop zij de eerste noten begon te spelen op haar keyboard.
- "Je zegt ik ben vrij maar jij bedoelt ik ben zo eenzaam", en daarna liet ze me gaan. Jeetje, want op de toonsoort die ik het zong, zitten er voor mij een paar lastige noten in die ik liever een toontje lager zou zingen. Maar het lukte en Coco keek me ook verbaasd aan.
"Dit gaan we nog een keer doen en geef vooral bij dat laatste woord energie."
Ik geloof dat ik voor het eerst echt mijn alles gaf, alle schaamte aan de kant en met alle emotie en gevoel kwam het er uit. Net tegen mijn kopstem aan en met alle adem die ik had. Ik wist zelf niet wat mij overkwam.

We zijn verder gegaan en er zitten nog wel wat lastige stukken in het nummer maar allemaal binnen mijn bereik. We gaan nog even door met dit nummer want het is wat uitdagender dan wat ik wil gaan zingen.

Pfff, vol energie, dat weer wel. En dan valt het koud op je dak dat je stand-by hebt en je telefoon gaat. Snel naar huis en dan mag je nog werken. Ach, die uurtjes kan ik wel weer gebruiken.

Zo even nagenieten van vandaag. "Dennis zingt?, kan het zelf nog niet geloven."

Les 1 - En nu op jezelf.

Je zou het les twee kunnen noemen, maar voor mij was dit de eerste "echte" les. Ik was stuk minder gespannen en had de week wel wat geoefend. Wat toonladders en nog een paar keer mijn nummer gezongen.
De les begon weer met ademhaling, nu korte pufjes en daarna een rustige maar zo lang mogelijke. Ik weet dat mijn longen kracht hebben maar niet echt veel inhoud, toch ging het me niet héél slecht af deze keer.
Ook de toonladders werden net even iets anders, nu met volle klanken. La naar boven en Lo naar beneden. Oké, ook dat bleek weer geen probleem dus weer naar mijn nummer.
"Durf je nu alleen te zingen?" was de vraag.
"Eeuuhh, nog niet helemaal...... " was mijn bescheiden antwoord.
We zijn samen begonnen en zo nu en dan liet ze me even alleen zingen om daarna weer bij te springen. Na nog wat aanwijzingen over het aanzetten van mijn woorden hebben we dat nog een paar keer gedaan totdat ik uiteindelijk helemaal alleen zong. Dat was werkelijk een enorme overwinning voor me. Ik zing tegen iemand met alleen een piano als begeleiding en ze rent nog geen eens weg. Je wil niet weten hoe ik mij voelde. Het ging me niet om het kunnen zingen maar het durven, want dat lijkt me toch de eerste les. Als je niet durft te zingen zal je nooit kunnen zingen.
En weer kreeg ik tussen door complimentjes. "Dennis, maak je niet druk over toon en ritme, dat zit helemaal goed!" Met andere woorden, het wordt tijd om te gaan concentreren op uitspraak en klank.
De les eindige ook met een opmerking:
"Je moet gewoon nog even wennen aan je eigen geluid".

Maar ik ging weer met een enorm sterk gevoel weg. Ik heb op mijzelf gezongen, bleef in de toon en had een goede timing. Wat wil je nog meer? Nou nog veel meer, maar het was dan ook pas les 1 of moet ik toch 2 zeggen?

Tandarts

Vandaag naar de tandarts en dat heeft alles met het zingen te maken. Het is namelijk drie jaar geleden dat mijn “nieuwe” tandarts mijn facings heeft gegeven op mijn voortanden zodat deze weer wat meer stralen en netjes er uit zien. Dat verbergen van mijn voortanden heb ik jaren in geoefend en is ook nog niet afgeleerd, maar de eerst volgende vakantie naar Engeland werd er een foto gemaakt waar ik zowaar met open mond op lach.

Nu nog steeds trots op mijn voortanden maakte ik de opmerking tegen de tandarts dat ik zo blij ben met die tanden dat ik nu ook ga leren mijn mond open te doen. Hij vroeg zich natuurlijk af van het hoe en wat en ik vertelde hem over de zanglessen. En omdat ik ook al even niet rook opperde hij het idee om mijn ondertanden ook wat op te knappen zodat ik nog verder mijn mond open kan doen zonder me te hoeven schamen. Helemaal top natuurlijk en vol trots stapte ik dan ook weer op de fiets naar het werk.

Proefles

Omdat ik door omstandigheden de eerste proefles 3 weken geleden heb moet annuleren was het me niet helemaal duidelijk welke tijd ik vandaag de les zou hebben. Maar super gespannen stond ik om 17:45 voor de deur. Er werd niet opgedaan toen er nog een jongen aan kwam lopen. Al snel raakte we aan de praat en hij ging voor zijn derde zangles. Hij gaaf me uitleg dat de eerste les wat ademhaling oefeningen en toonladders was dus hoefde met niet druk te maken. Ik vertelde verhaal waarom ik dit deed en toen wou hij het nummer eens horen. Hij is een stuk jonger en kende het helemaal niet. Maar paar minuten later reageerde hij dat het best wel een pakkend nummer is.
Toen om 18:00 de deur openging werd hij gelijk maar een lokaal in genomen en daar stond ik dan. Er hing echter een rooster waarop stond dat ik les heb vanaf 18:30. Toen de deur nog even open ging ben ik maar gaan vragen en inderdaad, ik was te vroeg. De kroeg zit om de hoek, dus daar maar naartoe gelopen om één biertje te doen en dan weer terug.
Om precies 18:30 ging de deur van het, met vloerbedekking beklede, kamertje weer open. Mijn voorganger kwam er stralend lachend uit en wenste mij veel plezier. Coco, mijn lerares, stelde zich even kort voor en terwijl ik op de bank wou gaan zitten werd ik gesommeerd naast haar te komen staan. Ik heb heel kort verhaal gedaan en toen was het inderdaad ademhaling.
De middenrif-, of ook wel buikademhaling is mij niet vreemd. Ooit bij een slaaponderzoek is naar boven gekomen dat ik deze "goede" ademhaling van nature al doe. Dus na paar pufjes en lang puf was het haar duidelijk dat deze wel goed zat. Dus gaat ze achter haar keyboard staan en neuriede zij een toonladder die ik na mocht doen. Ook dat ging goed en na een paar meer toonladders was het haar duidelijk dat ik wel muzikaal ben aangelegd. Heb er toen maar verklapt dat ik in mijn jeugd 9 jaar accordeon gespeeld heb.
Maar toen kwam er een nog onverwachte vraag. Durf ik het nummer al te zingen? Nou nee, en zeker niet alleen. Dat was niet erg, gaan we het lekker samen doen. Die meid heeft een leuke stem en heerlijk om daarmee te zingen en hoe langer hoe meer voelde ik mij opleven. Ik kreeg zelfs al mee dat er twee loopjes zijn, een naar boven en een naar beneden bij het einde van een zin. Dus daar zijn we op gaan oefenen.
Einde van de les, toen ik vroeg of ze verder met mij kan, kreeg ik het volgende mee:

"Je het maat en toon gevoel en een aangenaam stemgeluid,
heb veel slechter gehoord hier dus ik wil graag met je door."

Het moeilijkste bleek pas na de les te komen. Ik voelde me zo uitgelaten, vol met energie, dat ik het wou gillen over de daken. En ik maakte dan ook de fout om nog even de kroeg in te gaan. Alleen Peter en Miranda weten ervan want met Peter bespreek ik wel meer dingen die wat gevoelig liggen voor mij. Zij willen mij dan ook graag helpen deze droom te verwezenlijken en zijn mijn mentale steun op dit moment. Maar de eerste die ik tegen kwam was Rik en die mag nu al helemaal niets weten. Dat was even super lastig, want ik had het gevoel dat ik straalde. Maar hij wou al op tijd weg toen Peter en Miranda binnen kwamen en hij toch nog wel even bleef. Ik kon ze stiekem wel laten doorschemeren dat het een succes was, maar dat hadden ze al aan mij gezien.