Ik was best wel weer gespannen voor de les. Hopelijk is ze
vergeten van mijn kopstem en ga ik uit de tekst komen. Ik heb redelijk wat
geoefend om de tekst van “I’m Yours” in ieder geval te kunnen zingen. Maar ik
had nog steeds het gevoel te struikelen over de woorden.
Eerst maar weer warm zingen en ja hoor, hoger en hoger. Ze zag
mij al kijken en begon te lachen, maar ging door. En nog eentje hoger… Nu het
rijtje nog een keer maar dan wat vloeiendere overgangen en ja hoor, weer door tot
en met F5 (hoog). Na een korte uitleg nog een keer maar nu met, en ik noem het
maar even, gapende stem. Deze techniek had ik al gezien en geoefend, maar
hierbij hou je je strottenhoofd iets naar achter waardoor je een grote
klankkast krijgt en dat klinkt heel anders. Truck en moeilijkheid is wel om je
strottenhoofd ontspannen te houden en dat ging even in mijn kopstem bereik wat
lastiger. Maar dat vond ze eigenlijk niet helemaal vreemd. Gewoon oefenen en vooral
ook voelen.
Toen het op het zingen aankwam vroeg ze of ik geoefend had
en ik moest bekennen dat ik dat wel gedaan heb maar nog steeds gevoel dat het
best lastig is. En heel eerlijk, er is een nummer wat ik veel liever wil zingen
maar denk nog niet aan toe te zijn. Ze ging er wel voor, ergers nog, ze vond
het een uitdaging. “Maar dan nog zonder uithalen!” en daar kon ze wel mee
leven.
Queen, Somebody To Love, ze kent het nummer goed maar moet
wel even weer zoeken naar de akkoorden en melodie. Mijn ervaring is dat ze dat
snel doorhebben en terwijl zij weer inspeelde zong ik rustig mee. In eerste instantie ging het redelijk, maar
nog wel wat onzeker en zacht. Al snel kreeg ik wat tips en aanwijzingen. Bij de
vierde poging gebeurde er wat komisch. Ik hoorde de meid in de kamer naast mij
zingen en daar “moest” ik even overheen. Met dat beetje meer volume is mijn
stem lekkerder. Door naar tweede couplet en die eindigt met een hoge noot, maar
nog geen echte uithaal. Ik deed vanuit mijzelf mijn strottenhoofd wat naar
achter en daar was ie. Ze was erg tevreden en eerlijk gezegd, ik ook..
De tijd was bijna om, toch wou ze nog één keer tot en met twee
couplet doen, maar nu een toontje hoger. Ik kijk haar vragend en verbaasd aan. “Wil
je me door het plafond hebben”. Het nummer is namelijk al hoog en ondanks ik nog
maar één keer kopstem raak, ik zit er wel vaak in de buurt. Tot mijn verbazing maakte het mij niet veel
uit, het ging net zo makkelijk als daarvoor en dat inclusief de laatste hoge
noot. Maar nu wel met wat meer volume.
Deze keer, toen ik na de les de deur opendeed en de kamer
uit liep, keek ik de mensen aan die daar zaten te wachten met de hoop dat ze
mij gehoord hebben. (En dat hebben ze, want ik hoor anderen ook) Maar de vorige
keren had ik meer de hoop dat ze het niet zouden horen. Ik weet niet welk
stofje het is, maar ik voel me dan enorm goed, sterk, uitgelaten en vooral
trots.
