Je zou het les twee kunnen noemen, maar voor mij was dit de eerste "echte" les. Ik was stuk minder gespannen en had de week wel wat geoefend. Wat toonladders en nog een paar keer mijn nummer gezongen.
De les begon weer met ademhaling, nu korte pufjes en daarna een rustige maar zo lang mogelijke. Ik weet dat mijn longen kracht hebben maar niet echt veel inhoud, toch ging het me niet héél slecht af deze keer.
Ook de toonladders werden net even iets anders, nu met volle klanken. La naar boven en Lo naar beneden. Oké, ook dat bleek weer geen probleem dus weer naar mijn nummer.
"Durf je nu alleen te zingen?" was de vraag.
"Eeuuhh, nog niet helemaal...... " was mijn bescheiden antwoord.
We zijn samen begonnen en zo nu en dan liet ze me even alleen zingen om daarna weer bij te springen. Na nog wat aanwijzingen over het aanzetten van mijn woorden hebben we dat nog een paar keer gedaan totdat ik uiteindelijk helemaal alleen zong. Dat was werkelijk een enorme overwinning voor me. Ik zing tegen iemand met alleen een piano als begeleiding en ze rent nog geen eens weg. Je wil niet weten hoe ik mij voelde. Het ging me niet om het kunnen zingen maar het durven, want dat lijkt me toch de eerste les. Als je niet durft te zingen zal je nooit kunnen zingen.
En weer kreeg ik tussen door complimentjes. "Dennis, maak je niet druk over toon en ritme, dat zit helemaal goed!" Met andere woorden, het wordt tijd om te gaan concentreren op uitspraak en klank.
De les eindige ook met een opmerking:
"Je moet gewoon nog even wennen aan je eigen geluid".
Maar ik ging weer met een enorm sterk gevoel weg. Ik heb op mijzelf gezongen, bleef in de toon en had een goede timing. Wat wil je nog meer? Nou nog veel meer, maar het was dan ook pas les 1 of moet ik toch 2 zeggen?
