1990, een vriendin die ik op de dansschool had leren kennen
ging mee doen aan een studenten uitwisseling programma en zou voor een klein
jaar naar Amerika vertrekken en voor haar in de plaats kwam er een meid uit Texas
bij hun wonen. Zo’n oversteek gaat natuurlijk nooit in één keer dus was de meid
uit Texas eerder in Nederland. Omdat zo’n meid helemaal alleen aankomt hebben
ze een redelijk welkom feest georganiseerd waar ze gelijk iedereen kon leren
kennen die ze waarschijnlijk vaker in haar omgeving zou zien.
De meeste mensen aanwezig waren van de dansschool op een
paar na. En naarmate de avond vorderde werd de sfeer losser en durfde een van
de, voor mij nog vreemde, meiden een nummer van de groep Lucifer te zingen.
House for Sale, gezongen door, jawel, Margriet Eshuijs. Ze
zette het nummer vrij laag in. Het lag zeker in haar bereik maar klonk wat onzeker,
wankel, net niet zuiver. Maar naarmate het nummer verder ging en ze meer kracht
ging gebruiken en ook wat hoger met af en toe stukje kopstem werd het mooi, erg
mooi, heel erg mooi.
Ik kon het niet laten en moest haar toch laten weten hoe ik
het ervaren heb. Ze had oren naar mijn meer dan opbouwende commentaar en hoe
het verder is gelopen weet ik niet meer, maar we werden aardige vrienden.
Uiteindelijk was ze aan het oefenen voor een optreden,
zingen met een microfoon. Nu zat ik als vrijwilliger ook nog bij de
ziekenomroep en om wat geld als vereniging te verdienen gaf een vriend, ook wel mijn neukertje toen, les in
microfoon technieken aan de Wereld Omroep en ik was vaak de technicus die hielp.
Met die kennis kon ik mijn vriendin helpen met haar zang en ben paar lessen mee
geweest.
Dat ik af en toe stiekem op de achtergrond mee zong had zij
allang gehoord en zij vroeg zich af waarom ik niet ging zingen. Het leek haar
een leuk idee om dan ook samen te gaan zingen. Maar ik was onzeker, zeker niet
overtuigd dat ik kan zingen en ik rookte. Die laatste werd mijn beste excuus.
Ze wist het goed gemaakt met me.
“ZODRA JIJ STOPT MET ROKEN GAAN WIJ ZINGEN!”
