Les 8 - Guus Meeuwis versus Queen

Het was aanvankelijk niet mijn dag, moe en bij inzingen thuis wou het niet helemaal. Ik kan het niet, waar ben ik mee bezig? Maar toch wil ik naar de les, ik weet dat het me energie geeft en het leuk is. Maar soms dus wel met lood in mijn schoenen. Angst? Nee wel spanning maar vooral onzekerheid. Ze wil mij zo hoog laten zingen en blijkbaar kan ik dat. En daar waar ik onzeker ben gaat ze telkens een stapje verder.

Toch is het een heerlijke meid, ze helpt wel en geeft gewoon directe aanwijzingen. Helemaal als je hoog zit, hoog in je kopstem moet je af en toe hard aanzetten om de toon te starten. Dus oefening aangepast en hoge tonen lekker aangezet. Ik eindigde op "bijna" mijn maximale hoogte. Ik denk dat ik nog hoger kan, maar mag nog even rustig aan doen want kopstem moet je wel met respect gebruiken.

We hebben even kort nog wat gepraat en ze vroeg hoe het oefen was gegaan. Ik moest opbiechten dat ik nummer van Guus heb gedaan, en die wou ze wel eens horen. Dus ik het hele nummer, voor het eerst in zij geheel, voor een ander gezongen. Leuk, maar ging niet helemaal super. De hoge noot haal ik wel, maar kort hem af. Even oefenen en ja hoor, kan het wel .....

Nu is het even vakantie en ze wil proberen voor mij met haar gitaar voor mij Somebody To love opnemen in mijn toonsoort. Dan kan ik die thuis ook gewoon oefenen.  En of ik nog 5 nummers wil uitzoeken van Queen die ik zou willen doen zodat zij er één voor mij uit kan pikken. En daar ging mijn onzekerheid onderuit. Waarom? Die stem ligt mij toch niet? Maar die vragen heb ik niet hoeven vragen. Zij vind mijn stem uitdagend genoeg om juist met een grootheid als Freddie door te gaan.

DE LAT LIGT HOOG!!!

Les 7 - Hoog, hoger en net niet hoogst…

Butet Tampa, ja ze heeft een naam en die weet ik nu ook. Een op alle vlakken mooie meid waar ik het goed mee kan vinden. Maar ze had er gelijk alweer lol in met warm zingen. Ze weet dat ik nog onzeker ben als het op mijn kopstem neer komt. Maar ja die werd natuurlijk wel weer aangesproken. Daarna weer een andere oefening, had de do-re-do oefening van vorige keer uit mijn hoofd geleerd, werd het nu heel wat anders. Eerst gewoon elke noot aanzetten in de toonladder en daarna glijdend van laag naar hoog. Daar zit een gemenigheidje in wat op een gegeven moment moet je glijdend naar je kopstem en meestal heb je daar een hikje in zitten, veel mensen zelfs een gat die ze niet kunnen overbruggen. Toen dat de eerste keer gebeurde vroeg ze wel of ik wat voelde. Ja, dat had ik wel maar blijkbaar ging het redelijk soepel. We zijn weer even wat noten naar beneden gegaan om opnieuw de oefening te doen tot ik weer volledig in mijn kopstem zat. Nu ik wat vaker over die drempel ging merkte ik wel dat het eigenlijk wel héél soepel gaat.

Terug naar het nummer, maar deze keer zette ze gelijk een toonsoort hoger in. Eerst couplet, tweede couplet en … Ja hoor, ik haalde zowaar uit. Dat was de bedoeling niet. “Oh, nu gaan we wel verder” dus volgende stuk, maar daar hadden we beide even moeite, dus ging ze door naar het laatste couplet en daar zit een enorme uithaal in de kopstem achter. Niet dus hè.. Het begint met de laatste noot tegen mijn kopstem en dan er volop in. Ze deed paar keer voor en ik probeerde het na te doen, jeetje wat lastig. Tot ik mij even omdraaide en het gewoon deed. Ja, dat moest het zijn, maar daarna weer moeite ermee.

Huiswerk voor deze week is voornamelijk twee noten achter elkaar zingen. “Find Me” waarbij de “Me” eindigt in een hoge B en dan na een pauze de E-bis in mijn kopstem. Verder wil ik de tekst kunnen dromen, dan hoef ik me daar niet meer op te concentreren.

Les 6 - Somebody To Love

Ik was best wel weer gespannen voor de les. Hopelijk is ze vergeten van mijn kopstem en ga ik uit de tekst komen. Ik heb redelijk wat geoefend om de tekst van “I’m Yours” in ieder geval te kunnen zingen. Maar ik had nog steeds het gevoel te struikelen over de woorden.

Eerst maar weer warm zingen en ja hoor, hoger en hoger. Ze zag mij al kijken en begon te lachen, maar ging door. En nog eentje hoger… Nu het rijtje nog een keer maar dan wat vloeiendere overgangen en ja hoor, weer door tot en met F5 (hoog). Na een korte uitleg nog een keer maar nu met, en ik noem het maar even, gapende stem. Deze techniek had ik al gezien en geoefend, maar hierbij hou je je strottenhoofd iets naar achter waardoor je een grote klankkast krijgt en dat klinkt heel anders. Truck en moeilijkheid is wel om je strottenhoofd ontspannen te houden en dat ging even in mijn kopstem bereik wat lastiger. Maar dat vond ze eigenlijk niet helemaal vreemd. Gewoon oefenen en vooral ook voelen.

Toen het op het zingen aankwam vroeg ze of ik geoefend had en ik moest bekennen dat ik dat wel gedaan heb maar nog steeds gevoel dat het best lastig is. En heel eerlijk, er is een nummer wat ik veel liever wil zingen maar denk nog niet aan toe te zijn. Ze ging er wel voor, ergers nog, ze vond het een uitdaging. “Maar dan nog zonder uithalen!” en daar kon ze wel mee leven.

Queen, Somebody To Love, ze kent het nummer goed maar moet wel even weer zoeken naar de akkoorden en melodie. Mijn ervaring is dat ze dat snel doorhebben en terwijl zij weer inspeelde zong ik rustig mee.  In eerste instantie ging het redelijk, maar nog wel wat onzeker en zacht. Al snel kreeg ik wat tips en aanwijzingen. Bij de vierde poging gebeurde er wat komisch. Ik hoorde de meid in de kamer naast mij zingen en daar “moest” ik even overheen. Met dat beetje meer volume is mijn stem lekkerder. Door naar tweede couplet en die eindigt met een hoge noot, maar nog geen echte uithaal. Ik deed vanuit mijzelf mijn strottenhoofd wat naar achter en daar was ie. Ze was erg tevreden en eerlijk gezegd, ik ook..

De tijd was bijna om, toch wou ze nog één keer tot en met twee couplet doen, maar nu een toontje hoger. Ik kijk haar vragend en verbaasd aan. “Wil je me door het plafond hebben”. Het nummer is namelijk al hoog en ondanks ik nog maar één keer kopstem raak, ik zit er wel vaak in de buurt.  Tot mijn verbazing maakte het mij niet veel uit, het ging net zo makkelijk als daarvoor en dat inclusief de laatste hoge noot. Maar nu wel met wat meer volume.

Deze keer, toen ik na de les de deur opendeed en de kamer uit liep, keek ik de mensen aan die daar zaten te wachten met de hoop dat ze mij gehoord hebben. (En dat hebben ze, want ik hoor anderen ook) Maar de vorige keren had ik meer de hoop dat ze het niet zouden horen. Ik weet niet welk stofje het is, maar ik voel me dan enorm goed, sterk, uitgelaten en vooral trots.

Switch

Het zat me toch niet lekker. Zal ik eerst Loes nog een kans geven of vraag ik gelijk of ik naar die andere kan. En helaas zeg ik nog even die andere want haar naam is nog wat lastig voor me. Alles voor de muziekschool wordt vanuit de gitaarwinkel aan de overkant geregeld, dus daar vandaag in de pauze maar even langs gelopen. Daar was het zowaar even druk met personeel en de jongen die ik elke donderdagavond gitaarles geeft stond achter de balie. Ik vertelde dat mijn les van gisteren mij erg goed is bevallen en dat ik graag zou wisselen als dat mogelijk is. Geen probleem, hij snapte het helemaal want vooral met zang kan het persoonlijk zijn. Maar dan wel op woensdag. Ik maakte hem duidelijk dat ik daarvan op de hoogte was en dat geen enkel probleem voor mij is. “Dennis was het toch?”. Jeetje, ik schijn nogal bekend te zijn. Ook nog de vraag of het geen probleem was dat ik dit jaar twee keer wat later les zou hebben, maar dat maakt mij echt allemaal niets uit. Als ik maar les van haar kan krijgen.

Les 5 - Verassing

Beetje nat van de regen kwam ik binnen en nam een plekje in de wachtkamer. Er zat een man die er tijd geleden ook zat, maar natuurlijk niet vreemd want anderen hebben natuurlijk ook op dezelfde tijden les. Uit het lokaal waar ik vorige week les had klonken vandaag hele andere geluiden, keyboard en ze waren wat meer aan het praten. Vreemd, maar misschien geeft ze ook nog andere les.

Na een paar minuten ging de deur voor mij open en stond er een hele andere meid dan ik had verwacht. “Ben jij Dennis?”. Ik dus naar binnen en het bleek dat Loes ziek was en zij inviel voor haar. Weer opnieuw beginnen dus. “Hoe zing jij normaal in?”. Met Coco deed ik altijd toonladders want dat liedje van Loes vind ik maar lastig en achteraf gezien ook niet handig. Dus voorzichtig aan toonladders aan het doen, maar ze bleef maar hoger gaan tot punt dat ik wel kopstem moest gaan gebruiken. Dat ging goed alleen schrok ik beetje van mijzelf, dat ik dus redelijk vloeiend overging van normaal naar kop. Ze wou het nog een keer proberen maar ik ging gelijk octaaf lager zitten. Om me daarbij te helpen zijn we maar octaaf lager begonnen om zo weer omhoog te gaan. En dat is best spannend voor me. Eerste noot met kopstem en weer terug, tweede met kopstem en weer terug, derde met kopstem. Het ging me makkelijker af dan ik had verwacht, maar hier stopt het wel of toch niet? Nou nee dus, we gingen nog hoger en hoger tot een hele octaaf in mijn kopstem. Aangenaam verrast gingen we door.

Eerst even kijken wat we zouden gaan doen en ik noemde dus een nummer, Jason Mraz, I’m Yours. Ze pakte een gitaar en begon te spelen en toen ik begon te zingen was het mis. Nee, dat is veel te laag voor je. Dus ging zij, en ik geloof dat het er twee waren, toonsleutels naar boven. Maar jeetje die tekst is echt lastig. Ze gaf me al snel een standaard om mijn tekst op te zetten en poging twee. Het is echt een lastig nummer, veel lastiger dan ik had verwacht. Maar stukje bij beetje ging het wel wat beter. Ze geeft ook gewoon echt commentaar daar waar het nodig is en met wat tips merk je dat het makkelijker gaat.

Afscheid genomen, maar ik gaf duidelijk aan dat de les me wel bevallen was en misschien wel beter dan met Loes. Zij gaf aan normaal alleen op woensdag les te geven, maar dat maakt mij niet uit. Ik wil leren en me daar ook goed bij voelen. Dus ik denk ik dat morgen overdag maar even naar de winkel loop en overleggen of het mogelijk is te wisselen.

Les 4 - Klop op de deur van de hemel

Met een gepaste spanning ging ik vandaag weer naar les. Spannend want ik krijg een nieuwe docent. Het voelt als weer van voor af aan beginnen.



Na een paar minuten wachten ging een andere deur dan ik gewend was open. Op het rooster had ik haar naam al zien staan. Loes, dus dat het een vrouw was, was mij reeds duidelijk. Een jonge vlotte meid die beetje op mijn nichtje lijkt deed open. Ook zij was wat gespannen want is alleen maar gewend lessen aan kinderen te geven en zo was de eerste oefening om fysiek los te komen ook wat aan de kinderlijke kant. Ik heb maar duidelijk gemaakt dat ze mij mag zien als een groot kind.



Inzingen vind ze maar saai dus heeft ze een speciaal liedje met do en da klanken. Deze was wel even lastig voor me omdat ik haar muziekblad nauwelijks kon lezen. Toch wel een wat ouder kind. Maar paar keer geprobeerd en ze zou hem naar mij sturen zodat ik thuis even kan oefenen.



Daarna probeerde ze “Thank you for being a friend” te spelen. Ze vindt het een leuk nummer maar kent het nog niet goed genoeg. Dus na wat pogingen ging ze over naar “Knockin' On Heaven’s Door” van Bob Dylan. Dat ging niet echt lekker want ik heb niet veel met dat nummer wat dan ook duidelijk te horen was.



Ze vond het wel leuk dat ze nu ook eens oudere en top 40 muziek mag doen en zo kwam ze zelf met het voorstel om Stevie Wonder’s “Isn't She Lovely” the gaan doen volgende week. Maar op de vraag “Wie is jouw meest favoriete artiest momenteel” raakte ze wel geïnspireerd. “Oh, wat dacht je van I’m Yours van Jason Mraz”. Oeps, ik vind het super spannend om een nummer van een top artiest na te zingen.



Op naar volgende week, hopelijk lukt het me deze week wel wat meer te oefenen.

Les 3 - Hoge noot.....

Na twee lessen niet gehad te hebben was ik na drie weken toch wel weer beetje gespannen. Natuurlijk tussendoor wel thuis wat gezongen, maar dan laat ik me toch minder gaan. Het was maar vijf minuten wachten maar ik was blij dat er twee ouders met een kind aan het kaarten waren in de "wachtkamer".
En daar ging de deur open en begon Coco te vertellen dat ze helaas gaat stoppen met les geven. Het is haar te veel om naast haar studie nog les te geven, maar ze blijft wel als invaller werken voor de muziekschool. Natuurlijk gaat de studie voor, maar vind het wel jammer want naast dat het een leuke meid is, heeft ze mijn vertrouwen.
De les begon weer normaal met opwarmen van de stem. Eerst de gewone toonladers naar boven, maar daarna begon ze opnieuw maar toen een octaaf omlaag. Ze was redelijk onder de indruk al ging één noot even minder zuiver maar op de terugweg corrigeerde ik die en ging deze alsnog goed.
"Waar waren we gebleven, we hadden een nieuw nummer toch?". NA verteld te hebben dat we bezig waren met Geef Mij Je Angst van Guus Meeuwis ging is eerst even spelen op haar keyboard. Voor mij ook fijn om even de toon te vinden. En daar ging ik weer, eerste keer even wat roestig nog en kreeg ik commentaar op mijn uitspraak. Toen kwam de concentratie en het gevoel weer terug en ging ik weer los, maar ja..... Die ene noot. Van nature en wat Guus ook doet wil je omhoog, maar dat haal ik niet. Kan ook op zelfde toon blijven hangen, maar is wel lastig, of naar beneden wat weer onnatuurlijk klinkt. En ja hoor, daar kwam die toon weer aan.

"Zolang ik je niet, ..........."

Het woord kwam er gewoon helemaal niet uit. Tweede poging en proberen vlak te blijven, maar ook dat ging niet helemaal lukken. Waarop ze mij vroeg gewoon even los te laten en gewoon proberen die hoge noot proberen te halen. En jeetje, mijn eerste applausje. Ik haalde hem nu wel, niet overtuigend nog, maar wel goed. De opdracht was om hem wat langer vol te houden, en verdomd dat lukte in de poging daarna.

Toen even zonder muziek die ene zin oefenen, ja makkelijk, maar wat zij niet door had is dat ik een octaaf lager zat. Dus toch maar weer wat eerder beginnen en dan toch wat lastiger maar het ging wel.

Daarna wat meer dynamiek proberen te krijgen in het nummer. Wat zachter zingen en opbouwen naar meer formule. Dat was echt leuk en begon wat "echter" te voelen. Om de les af te sluiten hebben we het eerste stuk even aan één stuk gedaan, van zacht naar meer formule met een langere hoge noot en uithaal(tje). Bij het laatste stuk heeft ze gekeken naar mijn houding, ademhaling en keel en daar was ze duidelijk in. Dat zit allemaal goed, ik zet blijkbaar geen extra kracht op mijn strottenhoofd en doe het met mijn ademhaling wat een goed teken is. En dat ook bij de hoge noot.


Met veel genot nog even naar het rest van het nummer gekeken en beide tot de conclusie gekomen dat ik het moeilijkste stuk al onder de knie begin te krijgen. De rest is dus aan mijzelf.


Nu afwachten wat er volgende week gaat gebeuren. Ze zoeken een nieuwe leraar dus beetje opnieuw beginnen voor mijn gevoel. Maar ik heb nog alle tijd.